برنامه نویسی با جاوا

 ​

به طور عمده دو نوع زبان وجود دارد.

اول ، یک زبان نوع تایپ شده است که هر متغیر و نوع عبارت از قبل در زمان کامپایل شناخته شده است. هنگامی که یک متغیر از یک نوع داده خاص اعلام شد ، نمی تواند مقادیر سایر انواع داده را نگه دارد.
مثال: C ، C ++ ، جاوا.
زبان دیگر تایپ دینامیکی است. این زبانها با گذشت زمان می توانند انواع مختلف داده را دریافت کنند.
مثال: روبی ، پایتون
جاوا بصورت ایستا تایپ می شود و همچنین یک زبان کاملاً تایپ شده است زیرا در جاوا ، هر نوع داده (مانند عدد صحیح ، نویسه ، هگزادسیمال ، اعشاری بسته بندی شده و غیره) به عنوان بخشی از زبان برنامه نویسی و تمام ثابت ها یا متغیرهای تعریف شده برای یک برنامه داده شده باید با یکی از انواع داده توصیف شود.
انواع داده ها در جاوا

​

جاوا دو دسته داده دارد:

برای خواندن ادامه مطلب انواع داده در جاوا – انواع داده زبان برنامه نویسی جاوا کلیک کنید.

 ​

در زبان های برنامه نویسی ، شناسه ها برای اهداف شناسایی استفاده می شود. در جاوا ، شناسه می تواند یک نام کلاس ، نام متد ، نام متغیر یا برچسب باشد. مثلا :

public class Test

{

public static void main(String[] args)

{

int a = 20;

}

}

در کد جاوا فوق ، 5 شناسه داریم:

test: نام کلاس.
main: نام متود.
string: نام کلاس از پیش تعریف شده.
args: نام متغیر.
a: نام متغیر
قوانینی برای تعریف شناسه های جاوا

قوانین مشخصی برای تعریف شناسه معتبر جاوا وجود دارد. این قوانین باید دنبال شود ، در غیر این صورت با خطای کامپایل مواجه می شویم. این قوانین برای زبانهای دیگر مانند C ، C ++ نیز معتبر است.

تنها نویسه های مجاز برای شناسه ها ، همه نویسه های عددی ([AZ] ، [az] ، [0-9]) ، “$” (علامت دلار) و “_” (زیر خط دار) هستند. به عنوان مثال “geek @” یک شناسه جاوا معتبر زیرا حاوی نویسه ویژه “@” است.
شناسه ها نباید با رقم ([0-9]) شروع شوند. به عنوان مثال “123geeks” یک شناسه جاوا معتبر نیست.
شناسه های جاوا به حروف کوچک و بزرگ حساس هستند.
در طول شناسه محدودیتی وجود ندارد اما توصیه می شود فقط از طول مطلوب 4 – 15 حرف استفاده کنید.
از کلمات رزرو شده نمی توان به عنوان شناسه استفاده کرد. به عنوان مثال “int while = 20؛” یک عبارت نامعتبر است زیرا کلمه اختصاصی است. 53 واژه رزرو شده در جاوا وجود دارد.

برای خواندن ادامه مطلب شناسه های جاوا – در جاوا ، شناسه می تواند یک نام کلاس ، نام متد ، نام متغیر یا لیبل باشد کلیک کنید.

 ​

روند برنامه نویسی جاوا را می توان در سه مرحله ساده کرد:

برنامه را با تایپ کردن در ویرایشگر متن و ذخیره آن در یک فایل – HelloWorld.java ، ایجاد کنید.
با تایپ کردن “javac HelloWorld.java” در پنجره ترمینال آن را کامپایل کنید.
آن را با تایپ کردن “java HelloWorld” در پنجره ترمینال اجرا یا اجرا کنید.

در زیر این برنامه ساده ترین برنامه جاوا چاپ “Hello World” روی صفحه قرار دارد. اجازه دهید سعی کنیم مرحله به مرحله هر بیت از کد را درک کنیم.

/* This is a simple Java program.

FileName : "HelloWorld.java". */

class HelloWorld

{

// Your program begins with a call to main().

// Prints "Hello, World" to the terminal window.

public static void main(String args[])

{

System.out.println("Hello, World");

}

}

خروجی:

Hello, World

” HelloWorld ” این برنامه از سه مولفه اصلی تشکیل شده است: تعریف کلاس HelloWorld ، تابع اصلی و کامننت کد منبع. توضیح زیر درک اساسی از کد را برای شما فراهم می کند:

تعریف کلاس: این خط از کلاس کلمه کلیدی برای تعریف کلاس جدید استفاده می شود.

برای خواندن ادامه مطلب مثال Hello World – اولین برنامه Hello World در جاوا کلیک کنید.

 ​

جاوا یکی از محبوب ترین و پرکاربردترین زبان ها و سیستم عامل های برنامه نویسی است. پلتفرم محیطی است که به توسعه و اجرای برنامه های نوشته شده به هر زبان برنامه نویسی کمک می کند.
جاوا سریع ، قابل اعتماد و ایمن است. از دسک تاپ تا برنامه های وب ، ابر رایانه های علمی گرفته تا کنسول های بازی ، تلفن های همراه تا اینترنت ، جاوا در هر گوشه و کنار استفاده می شود.

جاوا چیست؟

جاوا یک زبان ساده است: یادگیری جاوا آسان است و نحو آن واضح و مختصر است. جاوا بر اساس C ++ است (بنابراین برای برنامه نویسان که ++ C را می دانند راحت تر است). جاوا بسیاری از ویژگی های گیج کننده و کم استفاده را حذف کرده است ، به عنوان مثال. اشاره گرهای صریح ، اضافه بار اپراتور و غیره Java همچنین از مدیریت حافظه مراقبت می کند و همچنین یک جمع کننده زباله به صورت خودکار فراهم می کند. با این کار اشیا استفاده نشده به صورت خودکار جمع می شوند.
جاوا یک زبان مستقل از بسترهای نرم افزاری است: برنامه های نوشته شده به زبان جاوا ، پس از تدوین ، به یک زبان سطح متوسط ​​به نام bytecode تبدیل می شوند که بخشی از بستر جاوا است بدون توجه به دستگاهی که برنامه ها روی آن اجرا می شوند. این جاوا را بسیار قابل حمل می کند زیرا کدهای بایت آن توسط مفسری به نام Java Virtual Machine (JVM) بر روی هر دستگاهی قابل اجرا است و بنابراین java “استفاده مجدد از کد” را فراهم می کند.
جاوا یک زبان برنامه نویسی شی گرا است: OOP با تقسیم آن به تعدادی از اشیا the ، برنامه را ساده تر می کند. از اشیا می توان به عنوان پل استفاده کرد تا جریان داده ها از یک عملکرد به عملکرد دیگر باشد. ما به راحتی می توانیم داده ها و عملکردها را طبق نیازهای برنامه تغییر دهیم.
جاوا یک زبان قوی است: برنامه های جاوا باید قابل اعتماد باشند زیرا از آنها در هر دو برنامه مصرف کننده و مهم استفاده می شود ، از پخش کننده های Blu-ray گرفته تا سیستم های ناوبری.

برای خواندن ادامه مطلب اینجا کلیک کنید.